Poznajcie nowego bohatera. Bohatera wpisów na tym blogu, rzecz jasna. Oto Vaillant ecoTEC plus VC 146/5-5. Tak, pozbyłem się wcale jeszcze nie tak bardzo starego pieca na ekogroszek i zmieniłem go na gazowy kocioł kondensacyjny.

Dlaczego zdecydowałem się na zmianę? Chciałbym powiedzieć (i pewnie myśleć), że dla ekologii, bo przecież mieszkam na osiedlu, gdzie zimowy smog jest problemem. Także nie dla oszczędności, bo nawet jeżeli miałoby być taniej (a będzie drożej), to koszt operacji był na tyle duży, że to się by nie zwróciło. Z lenistwa. 7 sezonów dorzucania ekogroszku, czyszczenia pieca, ale też noszenia worków przed sezonem i wystarczy. Tak, to prawda, kocioł na ekogroszek jest najmniej kłopotliwy w utrzymaniu spośród źródeł ciepła wykorzystujących węgiel, ale jednak do wygody kotła gazowego nie ma żadnego porównania.

Ostatnio wpadł w moje ręce fajny gadżet, a przynajmniej wszystko to zapowiadało. Tani, mały, funkcjonalny, zgodny z moimi sterownikami na 433MHz.

Zmieniłem ogrzewanie na gazowe. Być może nawet pojawi się o tym osobny wpis, jednak przy okazji montażu nowego kotła, konieczne było przeniesienie gniazdek zasilających. Przy tej okazji, postanowiłem nieco przebudować instalację. Zimą miałem spore problemy z jedną fazą, pechową tą, z której zasilany był kocioł na ekogroszek. Ostatecznie problem został rozwiązany przez wymianę przewodu biegnącego do domu, jednak uraz pozostał… Dlatego przy okazji zmian w kotłowni, postanowiłem zainstalować automatyczny przełącznik faz do zasilania kotła gazowego i mojej automatyki domowej (a konkretniej zasilaczy buforowych, które jej działanie podtrzymują).

Minął nieco ponad rok od czasu zbudowania mojej pierwszej drukarki 3d . To pewnie dobry czas na krótkie podsumowanie i przemyślenie, czy warto budować swoją drukarkę 3d. Nie wiem czy jestem najlepszym przykładem do ogólnych rozważań, ponieważ swoje urządzenie budowałem z pewnością, że nie będę chciał na niej zarabiać i że będzie służyć do okazjonalnego drukowania różnych przydatnych przedmiotów.

Ile drukuję i z czego?

Pewnie niewiele. Co prawda przeszło kilometr zużytego filamentu (a może już półtorej) robi pewne wrażenie, jednak drukarka nie pracuje bardzo często. Przekłada się to na kilka kilogramów wydrukowanych przedmiotów. Drukuję z dwóch rodzajów filamentów: PET-G  oraz bardziej klasycznego PLA  - oba prdukcji polskiej firmy Devil Design . Pierwszy bardzo zdecydowanie preferuję w wersji transparentnej - wydruki są po prostu świetne - to najlepszy materiał do stworzenia obudowy do urządzenia, o ile diody świecące z jego wnętrza mają być widoczne. Wydruk transparentny maskuje też w dużym stopniu pewne niedoskonałości związane z technologią druku. Przy wydrukach nieprzejrzystych zarówno PLA, jak i PET-G sprawdzają się bardzo dobrze, przy czym wydruki z pierwszego są twardsze i sztywniejsze, a ten drugi jest nieco bardziej elastyczny. Nie drukowałem jeszcze natomiast z ABS+, chociaż jestem na etapie urządzania małego warsztatu w piwnicy, więc zapach przestanie być problemem, co pewnie skłoni mnie do pierwszych eksperymentów. Warto zaznaczyć, że zarówno PLA, jak i PET-G są bezwonne.

Jakiś czas temu zainstalowałem u siebie w domu polski system sterowania ogrzewaniem , który już opisywałem . Bero, bo o nim mowa, zrobił na mnie bardzo pozytywne wrażenie swoją prostotą, a jednocześnie wszechstronnością i kompletnością. Jednak to, co mi się najbardziej spodobało, to możliwości integracji z systemami automatyki domowej przez API . Dzięki temu interfejsowi przetestowałem system Bero, a także dołączyłem dane z jego czujników do pomiarów zbieranych z innych źródeł. Znamy już metody łączenia z centralką systemu ogrzewania, wiemy jak pobrać dane z wybranych rejestrów. Przyszła pora na rozwinięcie tematu o analizę dalszych danych, ale także o ich modyfikację. Dzięki API bez problemu będziemy mogli, dla każdego z pomieszczeń, zarówno zmienić harmonogram ogrzewania, jak i przestawić na jakiś czas zadaną temperaturę. Jednym słowem - mieć pełną kontrolę nad ogrzewaniem domu.

Jestem zwolennikiem automatyzacji i uważam, że inteligentne domy powinny wymagać jak najmniejszej ingerencji ze strony domowników. To ciągi zdarzeń i odczyty z czujników powinny wywoływać określone akcje. Jednak to wola mieszkańców jest najważniejsza i dlatego do systemu automatyki domowej potrzebny jest pilot. A co może być w obecnych czasach lepszym pilotem niż smartfon?

Oczywiście trudno o zupełnie uniwersalny pilot, chyba, że ma się zintegrowany system automatyki domowej, co jest najlepszym rozwiązaniem. Najbardziej narzucającym się rozwiązaniem jest użycie protokołu HTTP (lub HTTPS). Za jego pomocą można sterować wieloma urządzeniami udostępniającymi API. Wśród nich jest zarówno mój system automatyki domowej, jak i większość budowanych przeze mnie urządzeń (można więc nimi sterować bezpośrednio lub przez centralny system), czy chociażby opisywany ostatnio system sterowania ogrzewaniem Bero , ale także wiele serwisów internetowych.

Zainstalowałem ostatnio w domu system sterowania ogrzewaniem Bero . Opisując go , obiecałem, że przedstawię integrację z innymi systemami, w tym z moim systemem automatyki domowej. Jednym z elementów mojego inteligentnego domu jest zbieranie informacji o temperaturach. Rejestruję je w wielu miejscach, o czym kilkukrotnie pisałem, ostatnio przy okazji opisu termometru z wifi . Bero, z racji swojego przeznaczenia, także bada temperatury i wilgotność. Ponieważ w zestawie są bezprzewodowe czujniki, które łatwo zainstalować gdziekolwiek, więc przydadzą mi się informacje przez nie zbierane.

Zajmiemy się więc dzisiaj odczytami informacji przez API systemu Bero. Miejscem, które obsługuje zapytania jest centralka sterująca ogrzewaniem. Nie ma więc potrzeby wykonywania połączeń na zewnątrz, wystarczą odwołania przez protokół http w sieci lokalnej. Przy okazji przetestujemy działanie głowic i utrzymywanie zadanej temperatury przez system Bero.

Stali czytelnicy tego bloga wiedzą, że jestem bardzo pozytywnie nastawiony do technologii, które ułatwiają życie. W szczególności tych związanych z automatyką domową lub, jak kto woli, inteligentnymi domami. Na wiele problemów mam własne, sprawdzone (często już przez lata) rozwiązania. Preferuję je, bo gotowe systemy zwykle mają jakieś wady. Często wszystko rozbija się o brak otwartości danego rozwiązania - producent ma ambicje rozwiązać wszystkie problemy użytkownika, nie zostawiając pola do samodzielnej rozbudowy i integracji. Zamyka się przez to w kręgu funkcji przewidzianych przez własnych projektantów, nie dopuszczając myśli, że jego produkt mógłby być tylko składową jakiejś większej całości. To grzech wielu, świetnie zapowiadających się, polskich systemów z różnych dziedzin automatyki domowej.

Czasem jednak spotykam coś, co sprawia, że chciałoby się zawołać - świetne, dlaczego ja na to nie trafiłem wcześniej? Dzisiaj będzie właśnie o systemie, który bardzo mnie ostatnio zaintrygował (żeby nie napisać zafascynował). Sterownie ogrzewaniem, to ta działka automatyki, która była od początku w kręgu moich zainteresowań, o czym kiedyś już pisałem . Ma wielki potencjał - daje nie tylko wygodę i komfort, ale także realne oszczędności. Właśnie w tym obszarze działa Bero  - polski system inteligentnego zarządzania ciepłem, jak go nazywają autorzy. Pozwala on na dowolne sterowanie ogrzewaniem, od poziomu grzejnika po piec, także przez Internet. Poza prostym sterowaniem, umożliwia też łatwe programowanie zmian temperatur, dopasowanych do naszych preferencji i zwyczajów. Nie bez znaczenia jest fakt, że możemy stale monitorować warunki w naszym mieszkaniu, nawet będąc poza domem.

Dwa lata temu pisałem o pomiarze temperatury i wilgotności z użyciem ESP8266 i czujnika AM2301 (DHT-21). Korzystając z okazji, że jeden z czujników przestał działać, postanowiłem opracować nowszą, bardziej kompaktową wersję i opisać cały proces od podstaw.

Opisywałem ostatnio sterowanie radiowe urządzeniami na częstotliwości 433.92MHz z użyciem ESP8266, a konkretnie Nodemcu. Urządzenie było sporo mniejsze, niż konstruowana wcześniej wersja wykorzysująca Arduino i sieć ethernet , ale nadal dość duże. Postanowiłem zbudować jeszcze jedną, miniaturową wersję, jednak nieco okrojoną funkcjonalnie. Ostatnio nie oszczędzaliśmy miejsca, więc w obudowie zmieścił się nadajnik, odbiornik, a dodatkowo czujnik ciśnienia i jeszcze sporo miejsca. Tym razem użyjemy mniejszej płytki - WeMos D1 mini , a obudowa będzie znacznie mniejsza, mieszcząca jeden moduł - nadajnik lub odbiornik (lub coś innego).